ความรักมีค่าเพียงใด

เราอาจจะรอคอยใครบางคนอยู่
ใครที่เข้ามาเปลี่ยนชีวิตของเราไปจากเดิม
เราอาจจะเดินไปเจอใครคนนั้นที่ปลายฟ้า
หรืออาจจะอยู่เพียงแค่ปลายสายตา
ไม่มีใครรู้ว่าปลายทางของความรักจะเป็นเช่นไร
ถ้าโชคดี เราอาจจะมีความรักดี ๆ ที่ทำให้เรามีความสุข
แต่ถ้าโชคร้าย คนที่เคยสูญเสียความรักไปแล้วเท่านั้น



ถึงจะรู้ว่า เราอาจจะชดใช้สิ่งที่เราเคยทำพลาด
ด้วยความเจ็บปวด อย่างที่อาจจะไม่มีใครเข้าใจ
ในวันที่ทุกอย่างเปลี่ยนไป
เราอาจจะเสียใจกับสิ่งที่ไม่อาจหวนคืน
แต่วันนึงข้างหน้า
เราจะขอบคุณความเจ็บปวดเหล่านั้น
เราจะขอบคุณวันที่ไม่มีใคร
และไม่ว่าคืนวันที่ผ่านไปจะเจ็บช้ำสักเพียงไหน
โอบกอดตัวเองบ้างในวันที่ไม่มีใคร
ปลอบใจตัวเองบ้างในวันที่ความรักเปลี่ยนไป
โชคชะตาอาจจะพาเราไปพบเจอใครต่อใคร
ในวันที่เรามองย้อนกลับมา
หัวใจจะบอกเราเสมอว่า
ความรัก ... มีค่าเพียงใด

๏ ๏ ๏ ๏ ๏ ๏
๏ ๏ ๏ ๏
๏ ๏ ๏
๏ ๏
๏ ๏
๏ ๏
๏ ๏
๏ ๏
๏

^?รู้มั้ยทำไมคนเราเกี่ยวก้อยกันเวลาเค้าให้สัญญา

เรื่องมีอยู่ว่า

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในดินแดนอันกว้างขวางกว้างใหญ่
มีเจ้าหญิงสวยงามคราญตาพระองค์หนึ่ง

และเนื่องจากความงดงามและความชาญฉลาดอันเลื่องลือ
เจ้าชายแห่งทุกแห่งหนจึงดั้นด้นมาหวังจะพิชิตหัวใจเธอ

ในที่สุดเจ้าหญิงก็ได้เลือกเจ้าชายเข้ารอบสุดท้ายมาได้ 5 คน
เพื่อเลือกคนที่คู่ควรที่สุดเจ้าหญิงจึงคิดวิธีทดสอบขึ้นมา

โดยซ่อนมือขวาไว้ข้างหลังแล้วชูนิ้ว 1 นิ้วขึ้นมาไว้ด้านหลัง
แล้วให้เจ้าชายทายว่าเธอเลือกนิ้วไหนเอาไว้ด้านหลัง
ดูซิว่าใครจะมีใจตรงกัน

เจ้าชายคนแรก

นิ้วโป้ง ไม่ถูก แหวะ ตกรอบ

เจ้าชายองค์ที่ 2

นิ้วชี้ ไม่ผ่านอีก ตกรอบบบบ

เจ้าชายองค์ที่ 3

โอวววว นิ้วกลางงงงงง

ผล .....

โดนตบ หงาย

เจ้าชายองค์ที่ 4

องค์นี้ท่าจะหล่อ .....

นิ้ว นาง เข้าท่าแฮะ ...

ถึงคราวเจ้าชายองค์สุดท้าย

อ้าวนิ้วไหนละนี่

อ่ะ นิ้วก้อย ...

ถูกต้อง นะคร้าบ บ บ บ บ

สัญลักษณ์ นี้เลยกลายเป็นตัวแทนการปฎิญาณในการแต่งงานของทั้งเจ้าชายและเจ้าหญิง

แต่เจ้าชายและเจ้าหญิงน่าจะครองรักกันได้อย่างมีความสุข
ถ้า . . . สงครามใหญ่ไม่เกิดขึ้น

เจ้าชายตัดสินใจไปออกรบ ก่อนไปได้ปฎิญาณว่าจะกลับมาหาเจ้าหญิง

โดยเจ้าชายได้เกี่ยวก้อยไว้แทนคำมั่นสัญญา

10ปีผ่านไปเจ้าชายก็ยังไม่กลับมา
เจ้าหญิงไม่รู้เลยว่าเจ้าชายอยู่หรือตาย

ด้วยความงดงามที่ยังตราตรึงของเจ้าหญิงนั้นยังไม่เสื่อมคลาย

ทำให้ผู้คนมากหน้าหลายตาวนเวียนมาขอเธอแต่งงานอีก
เจ้าหญิงเฝ้าแต่ปฎิเสธ ด้วยหวังว่าซักวันหนึ่งเจ้าชายจะกลับมา

แต่ที่สุดเมื่อไม่สามารถต้านทานได้
เจ้าหญิงจึงยอมจะแต่งงานหากมีคนที่นิ้วก้อยเท่ากับของเธอ..นิ้วก้อยที่เท่ากัน..

เสียจายยย หลวมไปย่ะ

วันหนึ่งมีขอทานสกปรกเข้ามาในวังหลวง
ทุกคนพยายามขับไล่เขาไป

แต่เจ้าหญิงบอกว่าทุกคนควรได้รับโอกาสที่เท่ากันจึงอณุญาติให้ขอทานเข้ามา

ขอทานคนนั้นคือเจ้าชายที่หายไป

...

เจ้าชายได้กลับมาหาเจ้าหญิง

เอ๊ะ เจ้าหญิงเป็นอะไร

อืม สงสัยคัน

อ๋อ สงสัยเจ้าชายไม่ได้อาบน้ำนี่เอง

ความจริงแล้วเจ้าชายถูกฆ่าตายในขณะที่เดินทางกลับมาหาเจ้าหญิง
วิญญาณของคนตายจะกลับมาอำลาโลกไปหลังจากเสียชีวิตได้ 49 วัน
และวันนี้ก็เป็นวันที่ 49 ที่เจ้าชายเสียชีวิตพอดี

........

เจ้าชายจากไปแล้ว

และวันนี้ก็เป็นวันที่ 49 ที่เจ้าชายเสียชีวิตพอดี

เพื่อรักษาคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้เจ้าชายจึงนำวิญญาณกลับมาหาเจ้าหญิง..

และในที่สุดเจ้าหญิงก็ได้พบกับศพของเจ้าชายอันเป็นที่รัก

และเจ้าหญิงก็ได้อยู่กับเจ้าชายอีกครั้ง

ตลอดไป...

. . . . . . .

-=ครั้งแรก=-

ในที่สุดแจนก็มีblogเป็นของตัวเองตอนที่กำลังพิมพ์อยู่นี่ก็คิดนะเออ..แบบจะมีใครอยากรู้เรื่องราวของชั้นมั้ยเนี่ย..แต่ก็นะเอาเหอะก็สมัครไว้ตั้งแต่เช้าแล้วนี่เอาซะหน่อยๆ^^

พูดถึงครั้งแรกแล้วนึกถึงความ^{ตื่นเต้น}

^{ไม่รู้สิแจนว่าเวลาทำอะไรเป็นครั้งแรกมักจะตื่นเต้นเสมอจะต้องลองผิดลองถูกหลายๆครั้งที่พลาดอะไรดีก็เพราะเราทำครั้งแรกพลาดเนี่ยแหละอืม..}

^{เคยคิดนะว่าทำไมกรู_{[ขอโทษที่หยาบคายนะจ๊ะเดี๋ยวมันไม่ได้ฟีล^^]}} ต้องตื่นเต้นด้วยวะ

..โดยเฉพาะเวลาเจอคนดีๆหล่อๆก็คัดทิ้งหมดเลยไม่กล้าคุยมากเดี๋ยวจะดูไม่งามก็เลยต้องงามอย่างสงบๆอยู่อย่างเงี้ย55+

ใครพึ่งเข้ามาก็อย่างงนะ ครั้งแรกก็เงี้ย ตื่นเต้นๆ

ปล.ใครที่หลงเข้ามา..

ก็ยินดีแล้วก็สวัสดีนะคะ^^